تبلیغات
یاس و نرگس
photo #1
photo #2
photo #3
photo #4
photo #5
photo #6
photo #7
السلام علیک یا ابا صالح المهدی
لهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ
اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ
یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ
خدایا بلاء عظیم گشته و درون آشکار شد و پرده از کارها برداشته شد و امید قطع شدو زمین تنگ شد و از ریزش رحمت آسمان جلوگیرى شد و تویى یاور و شکوه بسوى تو است و اعتماد و تکیه ما چه در سختى و چه در آسانى بر تو است خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد
آن زمامدارانى که پیرویشان را بر ما واجب کردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیک مانند چشم بر هم زدن یا نزدیکتر اى محمد اى على اى على اى محمد
مرا کفایت کنید الزمان فریاد، فریاد، فریاد، دریاب مرا دریاب مرا دریاب مرا همین ساعت همین ساعت هم اکنون زود زود زود اى خدا اى مهربانترین مهربانان به حق محمد و آل پاکیزه اش
آیا در برزخ نیز شفاعت ائمه اطهار (ع) وجود دارد و آیا عذاب مؤمنین در همان برزخ به اتمام می‌رسد؟ (لیسانس معارف اسلامی/زرند – کرمان)


http://www.x-shobhe.com/pic/4087.jpg

پایگاه پاسخگویی به سؤالات و شبهات (ایکس – شبهه):  سؤالات و شبهات در خصوص «شفاعت» بیشتر به این دلیل است که اغلب اذهان عمومی معنای شفاعت را درست و آن طور که باید نمی‌دانند و فقط به صورت سطحی یک برداشتی از شنیده‌ها دارند؛ که مثلاً امام حسین علیه‌السلام می‌آیند و مانع از از ورودشان به جهنم می‌شود و یا دست آنان را گرفته و به بهشت می‌برند. اما، شفاعت، از ماده‌ی «شَفع»، به معنای جفت و دوتایی شدن است. پس شفیع کسی است که جفت شفاعت شونده می‌گردد.

بدیهی است که انسان در دنیا با هر چه «جفت» باشد، در برزخ و قیامت نیز با همان جفت خواهد بود. چنان چه امیرالمؤمنین علیه‌السلام قسم می‌خورند که اگر به یک چوب خشک نیز محبت  داشته باشید، با همان محشور می‌گردید. (البته منظور محبت در عرض محبت خداوند محبوب است و نه در راه خدا و برای خدا)

الف – شفاعت به معنای واقعی و اصلی آن، امری اجتناب ناپذیر است، چرا که انسان بالاخره محبوب یا محبوب‌هایی دارد که با آنها جفت می‌شود و هدفش این است که با توجه به فقر ذاتی، از کمال دیگری بهره ببرد. حال یا مصداق کمال را درست شناخه و انتخاب می‌کند و یا غلط.

ب – خداوند حکیم در آیات متعددی از قرآن کریم تصریح کرده است که آن شفاعتی (جفت شدنی) که سبب رشد و تعالی (به تعبیری نجات از عذاب و ورود بهشت) می‌گردد، در قیامت نخواهد بود، مگر آن که اولاً به اذن الهی باشد و ثانیاً این شفاعت شامل کسانی می‌شود که خدا از آنان راضی باشد و آنان حتماً همان خداترسان هستند و نه هر کسی:

«یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا یَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَهُم مِّنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُونَ» (الأنبیاء، 28)

ترجمه: آنچه فراروى آنان و آنچه پشت‏سرشان است مى‏داند و جز براى كسى كه [خدا] رضایت دهد شفاعت نمى‏كنند و خود از بیم او هراسانند.

ب –  پس به لحاظ کلّی شفاعت همه جا هست، چه در دنیا، چه در برزخ و چه در قیامت. منتهی این معنای عام شفاعت است. بدیهی است تا وقتی «ولایت» هست [که همیشه هست]، شفاعت نیز هست. تا وقتی همه فیوضات الهی از طریق خلفایش، یعنی انسان‌های کامل و صاحبان ولایت و امامت می‌رسد (که حتی در بهشت نیز چنین است)، شفاعت هم هست. اگر خداوند کریم در کلام وحی فرمود که مؤمنین با انبیاء و اولیا هم نشین می‌گردند، در دنیا چنین است و بالتبع در برزخ و قیامت نیز چنین خواهد بود.

ج – برخی با استناد به روایت ذیل، می‌گویند که در برزخ هیچ شفاعتی وجود ندارد:

امام صادق علیه السلام : «به خدا قسم که تنها خطری که من بر شما احساس می کنم، برزخ است و چون قیامت شود و کار به دست ما برسد، ما بر کار شما از خودمان اولویت داریم».

این روایت، واحد است و مشابهی ندارد، لذا به فرض صحت نیز باید در نظر گرفته شود که در این حدیث تصریح نشده که در برزخ شفاعتی نیست، بلکه تأکید شده که در قیامت، کار با ولایت است، امیرالمؤمنین علیه‌السلام میزان و مقسم جنت و نار است و طبق آیه کریمه «یَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ - [یاد كن] روزى را كه هر گروهى را با پیشوایشان فرا مى‏خوانیم»، هر کسی و هر گروهی با امام خود محشور می‌گردد [خواه امام حق باشد یا امام باطل]، لذا شفاعت پیامبر اکرم و اهل عصمت صلوات الله علیهم اجمعین از مؤمنین و اهل ولایت حتمی است. اما معلوم نیست که مسلمانان و شیعیان در برزخ نیز شامل شفاعت به آن معنای خاص گردند؟

د –  نه فقط اهل عصمت علیهم‌السلام، بلکه ملائکه و حتی مؤمنین نیز در دنیا، برزخ و قیامت یک دیگر را شفاعت می‌کنند. وقتی مؤمن برای کسی (اعم از زنده یا مرده) دعا می‌کند، در واقع با او جفت شده و شفاعتش می‌کند و وقتی علاقمندان به متوفی برای او طلب آمرزش می‌کنند و یا برایش خیرات و مبّرات می‌فرستند، در حالی که او در عالم برزخ است، در واقع شفاعتش می‌کنند. پس چطور ممکن است که این شفاعت در برزخ برای همه باشد، اما برای اهل عصمت علیهم‌السلام نباشد؟!

مضافاً بر این که در برزخ، حیات تکاملی مؤمنین ادامه دارد. در محضر شریف آنان حاضر شده و با علم به حقایق عالم هستی، رشد می‌کنند تا لایق بهشت گردند، همین یعنی شفاعت در برزخ. مگر ممکن است که مثلاً یک مؤمن یا یک مؤمنه‌ی بی‌سواد، در حالی که نتوانسته حتی یک آیه از قرآن را بخواند، به بهشت برود؟ اما حق او بهشت است، چرا که ایمان آورده و به انجام عمل صالح اهتمام ورزیده است. لذا در برزخ با حقایق قرآن آشنا می‌شود و لایق ورود به بهشت جاویدان می‌گردد. اینها همه شفاعت است.

چطور ممکن است که امثال ما، هر چقدر هم که مؤمن باشند، با شناخت اندکی از ولایت و امامت دارند، لایق بهشت و حشر با اهل عصمت (ع) باشند؟ لذا در برزخ شناخت از حقیقت و ولایت کامل می‌شود و مؤمن لایق می‌گردد. آیا این شفاعت نیست؟

و –  دقت شود که انقطاع، چه انقطاع تکوینی و ولایی کل عالم هستی و چه انقطاع سلوکی اهل ایمان با محمد و آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین لحظه‌ای اتفاق نمی‌افتد. چه در دنیا، چه در برزخ و چه در قیامت.

ز –  اما در خصوص بخشش گناهان مؤمن در برزخ، دقت شود که اولاً خداوند رحمان و رحیم، بسیاری از گناهان او را می‌بخشد، چنان چه حتی به همه بندگان گناه‌کارش فرمود به شرط ناامید نشدن از رحمت الهی و بالتبع توبه و بازگشت و استغفار، همه گناهان را می‌بخشد:

«قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ» (الزمر، 53)

ترجمه: بگو اى بندگان من كه بر خویشتن زیاده‏روى روا داشته‏اید از رحمت‏خدا نومید مشوید در حقیقت‏خدا همه گناهان را مى‏آمرزد كه او خود آمرزنده مهربان است.

اگر گناهی مانده بود که دیگر قابلیت بخشش را نداشت، به واسطه مشکلات، بیماری‌ها، سختی‌ها، مظلومیت‌ها، مصیبت‌ها و ...، در همین دنیا بخشیده می‌شود.

اگر باز گناهی لایق عذاب مانده بود، با سکرات و عذاب مرگ بخشیده می‌شود.

اگر هم چنان گناهانی باقی مانده بود، در فشار قبر و سپس حیات برزخی پاک می‌شود.

اگر هم چنان گناهانی باقی مانده بود، با شفاعت روز محشر بخشوده می‌شود.

اگر باز گناهانی بود که مانع از شفاعت می‌گردید (مثل سهل‌انگاری و سبک شمردن نماز)، آن وقت مؤمن به طبقه اول جهنم [که مخصوص مؤمنین گناهکار است] می‌رود و تا پاک نشود، آنجا معذب خواهد بود و بعد از پاک شدن، وارد بهشت می‌گردد.


منبع:http://www.x-shobhe.com/




  09:06 ب.ظ  جمعه 12 مهر 1392  یاس